پوریا

خونه نشینی

poolia — Mon, 09 Nov 2009 22:55:18 GMT

سرد شدن هوا و شیوع آنفلوآنزا ما را هم خونه نشین کرده به ویژه این دو سه هفته اخیر که

. بخاطر سرما خوردگی شدید بابائی اکثر روزها را تو خونه گذروندیم

این خونه نشینی ها برای من ، که در طول بهار و تابستون تا دلتون بخواد بیرون می رفتم و پارک

رفتن و تاب و سرسره بازی خوراک هر روزم بود ، خیلی سخت بود . هر چند ظاهرا" به مامانی

خیلی بیشتراز من سخت گذشته چون این روزها همش آرزو میکنه که ای کاش این آنفلوآنزا نبود و

.من را می فرستادند مهد

خلاصه این که صرف کردن تمام انرژی هام تو خونه فراتر از تحمل مامانیه و خیلی وقتها کلاهمون

میره تو هم . بعضی وقتها هم مامان و بابا بعد از شون کردن ( این اصطلاحیه که من برای

درگیرهای تن به تن بکار میبرم ) های من درست مثل این که موجود عجیب و غریبی دیده باشند با

تعجب به هم نگاه می کنند و بعد رو به من میگن " یعنی تو هنوز خسته نشدی؟!!!! " یک بار

هم بابائی پیشنهاد کرد که در نوع موادغذائی که به من میدن تجدید نظری بکنند .....البته من

فقط شیر زیاد می خورم ، از میوه ها نارنگی و انار و موز و از غذاها عدس پلو ، ماهی ،

.جوجه کباب و کباب کوبیده را دوست دارم

معمولا"روزی یک بستنی را می خورم البته بستنی ساده (نه کاکائوئی یا وانیلی ) . شکلات خیلی

کم می خورم و کاکائو که بندرت . تازه گیها به آدامس هم علاقمند شدم البته فقط آدامس اربیت

اون هم با طعم هندوانه و معمولا" شبهائی که حاضر به مسواک زدن نمیشم قبل از خواب یکی

.بهم میدن

این روزها گذشته از تمام طوفانهائی که به پا می کنم و هرازگاهی هوای روابطم با مامانی ابری

ابری میشه اما مامانی بیشتر ازقبل قربون صدقه ام میره و تحویلم میگیره ، علتش هم اینه که من

خیلی خوب بلدم چه جوری دل مامانی رو بدست بیارم ، گذشته از جملات به قول خودم قلمبه

سلمبه ای که هرازگاهی بیان می کنم و مامان بابا التماس می کنند دوباره تکرارشون کنم ،

هر چند دقیقه یک بار میرم سراغ مامانی و بابت تمام کارهای کرده و نکرده ام ازش عذرخواهی

می کنم و بعد دستهامو میندازم دور گردنش و با گفتن مامان جون دوست دارم ...

. چقدر خوشگل شدی و چقدر خوش تیپی و ... همه ناراحتی ها را از دلش درمیارم

امروز هم وقتی که دیدم مامانی کاغذ و قلم دستش گرفته حدس زدم که داره خاطرات مینویسه ،

. سریع رفتم بالا سرش و بهش تاکید کردم که : بنویس پوریا پسر خوبیه و مامانشو اذیت نکرده

هر چند ، ماه پیش بخاطر خراب کردن ویندوز حسابی مامانی را به زحمت انداختم و کلی وقت صرف

پیدا کردن و نصب دوباره برنامه هاش کرد البته بعدش تا چند روز اجازه نزدیک شدن به کامپیوتر

را بهم نمیداد هر وقت هم که با التماس چند دقیقه ای می رفتم ، بلافاصله می اومد و سطل

اشغال را چک می کرد که چیزی را حذف نکرده باشم ،من هم که دیدم زحمتش میشه خودم بعد

از حذف هر فایل و فولدری از تو سطل اشغال هم دیلیتشون می کردم ... مامانی هم

از همه جا بی خبر هر بار با دیدن سطل اشغال خالی بخاطر این که پسر خوبی بودم ازم تشکر

میکردتا این که یه روز تا خواست سطل اشغال رو چک کنه پیش دستی کردم و گفتم :مامانی

خالیه چیزی توش نیست ....قیافه اون لحظه مامانی دیدنی بود. این روزها هم هر بار که

... میره سراغ کامپیوتر با ناراحتی میگه : وای اینها را هم که حذف کردی

مهر ماه یک سر رفتیم نمایشگاه رسانه های دیجیتال و مامان بابا کلی سی دی آموزشی برام خریدند

. این عکسها رو هم اونجا گرفتم

بعد از نمایشگاه هم رفتیم سینما ، البته هدف مامان بابا دیدن فیلم نبود بیشتر برای تجدید خاطراتشون

به سینمای موردعلاقشون رفتیم که فیلم دو خواهر را داشت . من هم که دومین بارم بود سینما

می رفتم پسر خوبی بودم و سر و صدا نکردم فقط اون قسمت از فیلم که عاقد می پرسید من وکیلم

بار سومش را من به عاقد فرصت ندادم و قبل از اون با صدای بلند پرسیدم من وکیلم که یکدفعه

.همه با صدای بلند زدند زیر خنده

عکسهای تابستانی

poolia — Fri, 25 Sep 2009 10:24:18 GMT

تابستانی که گذشت....

poolia — Thu, 24 Sep 2009 23:47:18 GMT

تابستون امسال بیش از هر زمان دیگه ای به من خوش گذشت چون اکثر بعدازظهرها را بیرون از

خونه می گذروندیم و هدف اصلی این بیرون رفتن ها بازی و سرگرمی من بود ٬ روزهائی هم که

مامان و بابا حس بیرون رفتن نداشتند عصرها می رفتیم بالا پشت بوم خونه امون و من

سه چرخه سواری می کردم و پرواز پاراگلایدرها را تماشا میکردم ومعمولاً هم با اصرارهای من

که بیشتر جنبه دستوری داشت " باباجون برو کباب درست کن بیاراینجا شام بخوریم "

شام را هم همونجا می خوردیم و آخرشب می اومدیم پائین .

علاوه بر بیرون رفتن های داخل شهری و چند سفر کوتاه یکی دو روزه ٬ یک سفر 8-9 روزه هم

به شمال داشتیم که حسابی خوش گذشت ٬ مخصوصاً جواهرده رامسر و ساحل کپورچال بندر انزلی .

پلاژ ساحلی کپورچال

ویلای رامسر

رامسر

پلاژ ساحلی کپورچال

جواهر ده

ویلای رامسر

کپورچال(بندر انزلی)

در طول سفر در کل پسر خوب و خوش اخلاقی بودم ٬ هرچند دو چیز باعث دلخوری مامان و بابا شد

یکی ترس من از دریا که روزهای اول حتی به مامان و بابا هم اجازه نزدیک شدن به ساحل را

نمی دادم ٬ این ترس از اونجائی شروع شد که وقتی برای اولین بار نزدیک دریا شدم یک موج

غافلگیرم کرد و در حالی که پشت به دریا بودم کفش هام خیس و ماسه ای شد و من هم که شدیداً

به تمیزی لباسهام حساسم از اون لحظه به بعد با هیچ ترفندی حاضر به نزدیک شدن به دریا و

آب بازی نشدم ٬هر چند تو کپورچال پلاژمون فقط 10-20 قدم با دریا فاصله داشت .

عامل دیگه ای هم که هرازگاهی باعث دلخوری مامان و بابا و البته بیشتر بابائی می شد این بود که

درطول سفر مجبور بودند فقط آهنگ مورد علاقه من را گوش کنند و گذاشتن هرآهنگ دیگه ای با

اعتراض شدید من مواجه می شد .

اما این روزها ...

علاقه زیادی به پخش کردن اسباب بازی هام و البته شکستن و پاره کردنشون دارم ٬ یکی دیگه از

کارهای مورد علاقم درآوردن و گذاشتن مکرر باطری اسباب بازی هاست .

همچنان نشستن پشت کامپیوتر و دیلیت و کپی کردن فایل ها و فولدرها را به هر سرگرمی دیگه ای

ترجیح میدم ٬هرچند از وقتی که ویندوز را بهم ریختم و کلی از برنامه ها را دیلیت کردم دیگه

اجازه نزدیک شدن به کامپیوتر را بهم نمیدن . من هم هر وقت که مامانی میره سراغ کامپیوتر

میرم پیشش و میگم " مامان جون اومدم بگم خیلی دوستت دارم " و چند لحظه بعد روی زانوی

مصدوم مامانی جاخوش می کنم .

این اواخر راههای جدیدی برای مطرح کردن درخواست هام کشف کردم که کارسازه

(البته اکثر درخواست های روزانه ام خوراکیه ) :

یکی روش مستقیم که با جمله مامان جون خیلی دوست دارم شروع میشه و بلافاصله درخواست

مطرح میشه مثلاً : مامان جون خیلی دوست دارم آب شربت می خوام ( همچنان به شربت

میگم آب شربت ) .

روش غیر مستقیم که با سئوالات متعدد شروع میشه و در نهایت درخواست مطرح میشه ٬ معمولاً

زمانی از این روش استفاده می کنم که هنوز چند دقیقه ای از درخواست قبلیم نگذشته باشه ٬

اینجوری:

مامان جون تو اَچال (یخچال) بستنی داریم ؟ بابائی خریده ؟ بستنی اش خوشمزه است یا بدمزه ؟

بستنی مخصوص پوریا خریده ؟ من بستنی می خوام .

برام فرقی هم نمیکنه که جواب سئوالهام مثبت باشه یا منفی چون اگر جواب منفی هم باشه

با اصرار مثبتش می کنم .

در طول این یک ماه اخیر هم بخاطر ماه رمضون و کم انرژی بودن مامانی وهم بخاطر

بازیگوشی های زیاد من از آموزش خبری نبود و فقط هرازگاهی بصورت تفریحی زبان کار

می کردیم که رنگها (Blue

٬ Black ٬ White ٬ Green ٬ Red٬ Yellow ٬ Brown ٬ Pink ٬ Orange ) و

اعضاء بدن (Hand ٬Foot ٬ Eye ٬ Ear ٬ Head ٬ Mouth ٬ Nose ) را یاد گرفتم .

آغاز چهار سالگی

poolia — Sat, 25 Jul 2009 22:21:18 GMT

جمعه گذشته ٬ دوم مرداد ٬ سومین سالروز تولدم بود اما چون دو سه روزی تلفن خونه امون قطع بود

نتونستم جشن تولد وبلاگی بگیرم ٬ در همین جا از دوستان عزیزی که روز تولدمو یادشون بود

و ٬ همون روز یا بعضی ها از مدتها قبل ٬ تولدمو تبریک گفته بودند تشکر می کنم .

بالاخره روز تولدم که از چند روز قبل برای رسیدنش لحظه شماری می کردم و مدام به مامان بابا

یادآوری می کردم که" تولد پوریاست .. قراره پوریا شمع فوت کنه .. کیک تولد بخوره و... "

فرا رسید .

مامان و بابا امسال هم ٬ مثل دو سال گذشته ٬ برای تولدم حسابی زحمت کشیدند ٬ مامانی خونه را

تزئین کرد ٬ ناهار مهمون بابائی بودیم و عصر هم یک جشن تولد سه نفره گرفتیم که خیلی خوش

گذشت مخصوصاً موقع فوت کردن شمع ها که مجبورشون کردم چندین بار شمع ها را روشن کنند

تا من فوت کنم . اما کادوها : مامانی یک هلی کوپتر و بابائی یک ماشین پلیس بهم کادو دادند

بعلاوه هدیه ویژه که هرسال روز تولد به حسابم واریز میشه .

خب.. از جشن تولد که بگذریم ... در طول این یک ماه اخیر بیش از هر زمان دیگه ای هم با

حاضر جوابی هام ( به قول مامان بابا شیرین زبونی ) دل مامان و بابا را بدست آوردم و هم با

نه گفتن و منفی کردن تمام جملات امریشون (به قول خودشون لجبازی) عصبانیشون کردم .

این به اصطلاح لجبازی یک مدتی خیلی شدید بود بطوریکه حتی واکنش من در مقابل جمله

پوریا بدو بیا این بود : " نه !!! بدو نیا !!!!"

اما این روزها ..

در حال یادگیری زبان انگلیسی هستم . الفبای انگلیسی را که از چندین ماه قبل یاد گرفته بودم الان

دیگه کاملاً مسلط شدم بجز حرف E که همچنان با وجود اصرار مامانی بر تلفظ " ای" من با نام

چشم می شناسمش ٬ چون اول کلمه Eye به معنی چشمه .

کلماتی مثل : Door٫ Book٫ House ٬ Queen٫ Cat٫ Car٫ Dog٫

Hello ٬ Goodbye٬TV٫ Goodnight و احوالپرسی به زبان انگلیسی را یاد گرفتم

و بعضی از کلمات مثل Bookو Door را هم می تونم Spell (هجی ) کنم .

از اشکال هندسی دایره ٬ بیضی ٬ مثلث ٬ مستطیل ٬ مربع را از قبل می شناختم یک هفته ای هم

میشه که لوزی را یاد گرفتم .

فعالیت بدنیم هم خیلی زیاد شده و از صبح تا شب یکسره در حرکتم ٬ تو خونه که دائم سوار ماشینم

هستم و با سرعت زیاد ویراژ می دم ٬ وقتی هم که بیرون میریم تا تاب و سرسره سوار نشم ول کن

نیستم هر پستی و بلندی هم که می بینم حتماً باید جفت پا از روش بپرم .

این روزها کلمه ببخشید را زیاد بکار می برم چون خرابکاری هام زیاده و مجبورم عذرخواهی کنم ٬

معمولاً هم با گفتن : مامان جون ببخشید ..خیلی دوسِت دارم و یا مامان جون ببخشید غصه نخور ..

همه چی به راحتی فراموش میشه .

مواقعی هم که من از دست مامان بابا ناراحت میشم قهر می کنم میرم تو اتاقم و دراز می کشم تا

بیان و نازمو بکشن و اگه به قهر کردنم توجه نکنند هر چند لحظه یک بار با یک گریه ساختگی

بهشون تذکر میدم.

در کل پسر شکموئی هستم و تا وقتی که کاملاً سیر نشدم خوردنی هامو با کسی شریک نمیشم .

تازه گیها از خرید و پوشیدن لباس های جدید لذت می برم و معمولاً لباسی را که برای پرو بهم بپوشند

اگه ازش خوشم بیاد میگم خوش تیپ شدم و حاضر به درآوردنش نیستم .موقع بیرون رفتن از خونه به

مامانی میگم که ضد آفتاب و ادکلن برام بزنه که معمولا" خودشو میزنه به نشنیدن یا تو هال

لباسهامو عوض میکنه تا نبینم و درخواست نکنم .

یکی از موادری که من و مامانی با هم اختلاف نظر داریم و این روزها زیاد کلاهمون تو هم میره

در مورد نحوه استفاده از دستمال کاغذیه ٬ من هر وقت که بخوام دستهامو پاک کنم ( دهها بار در

روز ) میرم سراغ جعبه دستمال کاغذی دستمال بر میدارم دستهامو پاک می کنم و بعد از پاک کردن

دستمالو برمیگردونم سرجاش و از نظر خودم هم کار درستیه چون هم در مصرف دستمال

صرفه جوئی میشه هم این که دستمال برمیگرده سرجاش و خونه مرتب میمونه و این دلیل دومی را

بارها به مامانی گفتم اما هیچوقت قبول نکرده ٬بارها شده که کشمکشی بین من و مامانی سر گذاشتن

یا برداشتن دستمال در گرفته و من با صدای بلند تاکید میکردم که " بذار مرتب باشه " ...

اما کو گوش شنوا ؟ !!

در آستانه چهار سالگی همچنان بعضی از کلمات و افعال را خوب بیان نمی کنم و موجب خنده

مامان بابا میشم مثلاً :

به هندوانه میگم هندِمنانه به یخچال میگم اَچال

وقتی که میگم : صدا بِشبَن با شمام... یعنی ... صدامو بشنو با شمام

نمی شنَچَم ..یعنی ... نمی شنوم

همچنان ق را گ تلفظ می کنم و برای این که بهم نخندند ترجیح میدم حرف ق را از کلماتم حذف کنم

مثلاً به

آقا میگم آآ به قاشق میگم آشک و....

هر وقت هم که بخوام مامان و بابا همزمان بهم توجه کنند صداشون میکنم بامان اینجوری دوتاشون

همزمان میگن بله .

این هم یکی از پارک هایی که من مشتری دائمش هستم

من در سرزمین عجائب

باغ بابا بزرگ

در ضمن هفته پیش چند روزی خانواده عمو مهمونمون بودند ٬ به من که خیلی خوش گذشت چون

از یک طرف مامان بابا به احترام عمو و زن عمو همه شیطنتها و لجبازیهام را نادیده گرفتند و از

اصرار برمسواک زدن هم خبری نبود از طرف دیگه ٬ یک همبازی پیدا کرده بودم و با دختر عموم

مبینا که 13 ماهشه حسابی بازی کردم .

من و مبینا در سرزمین عجائب

بهار 88

poolia — Mon, 08 Jun 2009 23:53:18 GMT

این روزها اوضاع کاملاً بر وفق مراد منه. اسباب کشی کردن و اومدن به خونه جدید ٬ بیش از همه

به مذاق من خوش اومد چون اولاً خونه جدید خونه بزرگتریه و در نتیجه آزادی عمل من بیشتر ٬

از طرفی نزدیک خونه امون پارک زیاده و من هم که عاشق تاب و سرسره و سه چرخه سواری و

تقریبا" یک روز در میان مامان و بابا رو مجبور می کنم سری به پارک بزنیم .

در سال جدید از نظر گفتاری پیشرفت زیادی داشتم و دیگه به راحتی میتونم خواسته هامو بیان کنم

و در مورد موضوعات مربوط به خودم اظهار نظر کنم . البته همچنان با خرس کوچولوهام که

اسامی نان و سانیا را براشون گذاشتم با زبان خرسی(گِکِ کِ گِ ... ) حرف میزنم .

تکیه کلام این روزهام "چی ؟ متوجه نشم (نشدم ) چی گفتی" ه . هر وقت هم که صدام می کنند

با جانم و یا جان پوریا جواب میدم . یک بار که بابائی پوریای خالی بدون پیشوند و پسوند

(آقا پوریا یا پوریا جان ) صدام کرد بلافاصله تذکر دادم که نگو پوریا وقتی هم که بابائی پرسید

پس چی بگم؟ گفتم :بگو عزیز بابا .

یک روز هم که به دنبال یک خرابکاری ٬ مامانی شدیداً از دستم عصبانی بود با لحنی جدی گفت :

پوریا ! این چه کاری بود ؟ کارت اصلا" خوب نبود . من با نهایت خونسردی جواب دادم :

مامان جون بی خیال عصبانی نباش .

صبح ها به محض اینکه از خواب بیدار میشم مامانی را صدا می زنم و با انگشت اشاره جهت

آشپزخونه رو نشون میدم و امر می کنم که: مامانی برو آشپزخونه چائی درست کن صبحانه

خامه عسل بخوریم .

یکی از کارهای مورد علاقه این روزهام دیدن فیلمهای سالهای قبلمه . هر روز بلافاصله بعد از

این که صبحانه امو خوردم به مامانی میگم : فیلم بچگی های پوریا جان ! رو بذار ٬ و تا 5-6 بار

در روز فیلمها رو دوره نکنم راضی به خاموش کردن ویدئو نمیشم .

مثل گذشته ها هر وقت که خواسته ای داشته باشم و مامانی گوش نکنه کلمه لطفاً را که الان دیگه

درست اداش میکنم به آخر جمله ام اضافه میکنم .... چقدر هم که کارسازه امتحان کنید ضرر

نمی کنید ....

از اونجائی که من پسر خیلی خوبیم بدون اجازه مامانی دست به وسایلش نمی زنم ٬ در عوض

هر وقت که چیزی بخوام دست مامانی رو می کشم و به زور می برم سراغ وسیله موردنظرم و

میگم "مامان دست بزنه " و تا مامانی برش نداره و بهم نده دست بردار نیستم .

در حال حاضر غذای مورد علاقه ام کلاب (کباب ) مخصوصاً جوجه کلابه که بعضی وقتها بابائی و

هرازگاهی هم مامانی بصورت تابه ای برام درست می کنه البته تُمِ مُک (تخم مرغ یا همون

تُمُت سابق خودم ) هم خیلی دوست دارم بعلاوه ماهی که همچنان در زمره غذاهای مورد علاقمه ...

از میوه ها پرتقال رودوست دارم که با نام نارنگی می شناسمش بعلاوه آب پرتعال (پرتقال)...

در ضمن در سال جدید دو سه باری هم کوه رفتم که خیلی بهم خوش گذشت .

این روزها هرازگاهی کارهائی برخلاف میل و خواسته من هم انجام میشه از جمله این که

با وجود علاقه شدیدم به موهام ٬ و ابن که این اواخر دائم شونه و آینه دستم بود و باهاشون

ور می رفتم ٬ مامان بابا به یکباره تصمیم گرفتن موهای من را از ته بزنند و کچلم کنند ٬

تازه تا یک هفته هم شده بودم زنگ تفریحشون و مدام به من نگاه می کردند و می زدند زیر خنده .

یکی از کارهائی هم که میلی به انجامش ندارم اما مجبورم ٬ مسواک زدنه .

این روزها باید مرتب مسواک بزنم چون مامانی تهدید کرده در صورت مسواک نزدن بوسم نمی کنه .

البته الان بدون کمک مامان و بابا هم میتونم مسواک بزنم ولی همچنان از خمیردندون فراریم .

تا حالا چندین خمیردندون با طعم ها و مارکهای مختلف برام خریدند اما از هیچکدوم خوشم نیومده .

عکسهای نوروز 88

poolia — Sun, 05 Apr 2009 22:36:18 GMT

سال نو مبارک

poolia — Mon, 16 Mar 2009 17:01:18 GMT

چند روزی بیشتر به آغاز سال نو نمونده ٬ من کاملاً اومدن بهار رو احساس می کنم و ذوق و شوق

زیادی برای شروع عید دارم .

این روزها هر بار که مامانی لباسی رو مرتب میکنه ٬ سریع می رم کیفمو میارم و لباسهامو می ریزم

توش و میگم بریم خونه بابا حاجی (بابا بزرگ )٬ چند روز پیش هم که مامانی داشت لباسهای عیدمو

مرتب می کرد و امتحان میکرد که کوچیک نشده باشند ( آخه این روزها هر لباسی که برام می خرند

وچند وقتی ازش غافل میشن و بهم نمی پوشونند برام کوتاه میشه) ٬ کلی ذوق کردم و با دیدن هر

لباس با گفتن چقد قشنگه ! تائیدش کردم و هر کدوم هم که پوشیدم گفتم خوش تیپ شدم !

با وجود این که در طول این یک ماه اخیر پیشرفت قابل توجهی در گفتارم ایجاد شده و هرازگاهی

هم با حاضر جوابی مامان و بابا رو غافلگیر و البته ذوق زده کردم ٬ از این جمله مواقع : یه روز

که مامانی داشت ازم تعریف میکرد و می گفت : چه پسر نازی ٬ چه پسر خوبی و... ٬ بلافاصله

گفتم : بگو ماشاالله چش نخوره ایشاالله .. ٬ اما باز هم موقع ادای بعضی از جملات مامان و بابا

کلی بهم می خندند ٬ مثلاً :

من به جای

لباسهامو در بیار .... میگم .... لباساش در ایاره

پوریا دوستت داره .... میگم .... پوریا دوست دارم

دارم بازی می کنم .... میگم .... پوریا بازی کنه

پوریا ترسید .... میگم .... پوریا ترسیدی

پوریا نمیده .... میگم .... پوریا نمیدم

سوختم .... میگم .... سوکم

نخند .... میگم .... خنده نباش

چون قراره بعد از تعطیلات عید بریم خونه جدید ٬ مامانی همه وسایل به قول خودش غیرضروری رو

جمع کرده و قبل ازهر چیزی هم رفته سراغ وسایل و اسباب بازیهای من و همه اشونو ٬ به جز

کتابهام و حیوانات مزرعه و خرس کوچولوها ٬ جمع کرده و هر وقت که من یاد یکی از

اسباب بازیهام می افتم میگه : باید یک ماه صبر کنی ٬ من هم با این کمبود امکانات چاره ای جز

دوستی با این خرس کوچولوها نداشتم و حسابی باهاشون رفیق شدم و هر وقت که باهاشون تنها

میشم با هم نمایش بازی می کنیم .

این هم یک نمونه از نمایشنامه ها ئی که ما اجرا می کنیم :

بعدازظهره و بابائی ٬ طبق معمول این روزها ٬ برای انجام بعضی از کارهای قبل از عید رفته بیرون ٬

مامانی هم برای این که منو خواب کنه ٬ تلوزیونو خاموش کرده ٬ پرده ها رو کشیده و خودشو زده به

خواب من هم با دوستام (خرس کوچولوها ) مشغول بازیم .

(به جای خرس کوچولو هم خودم حرف می زنم فقط صدامو تغییر میدم )

من : سلا ا ا م خِس کوچولو

خرس کوچولو : سلام مامان جون

من : چی کار کنه ؟ (چیکار می کنی ؟)

خرس کوچولو : بازی کنه (بازی می کنم )

من : شموغ (شلوغ ) نکن ! مامان جون خوابیده

چند لحظه سکوت ......

من : خس کوچولو شموغ کن !

خرس کوچولو : تق ٬ کیو ٬ هوو...

من : خس کوچولو شموغ نکن ! مامان گریه کنه ( گریه می کنه )

خرس کوچولو : مامان بوس کنه ( مامانو بوس کنیم )

و من و خرس کوچولو مامانی را بوس می کنیم اون هم از نوع صدادار و از چشماش شروع

می کنیم ٬ مامانی هم که ظاهراً تازه داشت خوابش می برد از خواب بیدار میشه و با تاکید میگه :

پوریا بخواب ! شب شد ! و دوباره می خوابه ...

من هم از اونجائی که شدیداً پسر حرف گوش کنی هستم خودمو می زنم به خواب

(اما مگه خرس کوچولوها میذارن )

خرس کوچولو : جیش ٬ دستشوئی

من : از دست تو !

خرس کوپولو : شی(شیر ) بده لُهن (لطفاً)

من : از دست تو !

خرس کوپولو : مداد ینگی بده

من : از دست تو !

مامانی هم که دیگه نتونسته جلوی خند ه اشو بگیره بلند میشه و میگه: از دست تو پوریا ! پاشو

نمی خواد بخوابی ! من هم بهتره برم به کارام برسم .

و من با خیال راحت میرم تلوزیون رو روشن می کنم و با خوشحالی میگم :

عص بخیر بچه ها شلوع شد .

سال خوبی داشته باشید

پوریای دو سال و نیمه

poolia — Tue, 27 Jan 2009 14:48:18 GMT

من در دو سال و شش ماهگی یه پسر به قول خودم ! ناناز و شجاعم با 13 کیلوگرم وزن و

92 سانتیمتر قد .

هنوز حرف زدنم کامل نشده اما جملات دو سه کلمه ای مخصوصاً از نوع امری را خیلی خوب و

واضح بیان می کنم . اسامی وسایل نقلیه ٬ میوه ها و خیلی از حیوونها رو بلدم . رنگها را کاملاً

تشخیص میدم و دائم در حال امتحان گرفتن از مامان بابا برای تشخیص رنگها هستم بطوریکه

هر وسیله ای که می بینم ازشون می پرسم : این چه ینگیه ؟ که معمولاً در مورد وسایل

چند رنگه هیچوقت نمیتونند رنگ مورد نظر منو بگن و من مجبور میشم با گفتن مثلاً : قِمز نه ه ه !

این سو مه ایه! ... اشتباهاتشون را اصلاح کنم .

از اشکال ٬ مستطیل ٬مربع ٬ دایره ٬ بیضی و مثلث و ستاره را خوب می شناسم و هر چیزی را که

برای بارهای اول بهم نشون بدن اول شکل و رنگش را میگم بعد اسمش ٬ به عنوان مثال قند را

اولش میگفتم مربع ٬ سفید ٬ گََند .

تا 30 میتونم بشمرم البته بعد از 29 میگم بیست و ده و بعضی وقتها بیست و سی .

اعداد 1 تا 10 را میتونم بخونم که این خوندم هرازگاهی با اعتراض مواجه میشه مثلاً

دو هفته پیش که با تاکسی از فرودگاه برمی گشتیم تاکسی متر روشن بود و من هم که صندلی جلو

بغل بابائی نشسته بودم اعداد را که دائم در حال تغییر بود با صدای بلند می خوندم و با وجود تذکرهای

مامان و بابا دست بردار نبودم .

یه عالمه لالائی بلدم که از بین اونها لالا لالا گل زیره بابارفته زن بگیره ٬ را دوست دارم

و دائم تکرار می کنم ٬ این را هم تاکید کنم که این لالائی را عمه جون یادم داده .

7-8 تا شعر یاد گرفتم که فقط یکی دو تا شو وقتی می خونم بقیه متوجه میشن و مابقی را باید مامانی

ترجمه کنه .

حروف انگلیسی را هم یاد گرفتم ٬ مامانی که میگه استعدادم در یادگیری و ادای کلمات انگلیسی

خیلی خوبه و منتظره من حرف زدنم کامل بشه تا زبان انگلیسی را بهم یاد بده .

در حال حاضر میوه مورد علاقم نارنگیه و خوردنی محبوبم شیر موز ٬ که شب و نصف شب و

صبح زود و خلاصه هر بار که چشم باز می کنم امر به آوردنش میکنم هر چند من میگم :

شی موز بده لُهَن (لطفاً) !اما مامانی میگه " بهتره بگی شی موز بده اجباراً! ٬ چون در هر حال ما

مجبور به آوردنش هستیم و این اَمره نه خواهش " .

تازه هر وقت هم که مسافرت یا مهمونی میریم یه پاکت شیر موز از اقلام ضروری همراه

محسوب میشه .

از تنقلات به شوآت (شکلات ) علاقمندم هر چند مامانی این مورد را جیره بندی کرده و

بهیچوجه کوتاه نمیاد .

به بازیهای فکری علاقه بیشتری نشون میدم تا بازیهای جسمی و حرکتی و این مورد هم

مزید بر علت شده تا مامانی اعتراف کنه که من کاملاً شبیه بابائی هستم و البته خیلی هم

بابائی هستم مخصوصاً بیرون از خونه که اصلاً سراغ مامانی را نمیگیرم .

تو خونه ما کلمه کامپیوتر با احتیاط خاصی بیان میشه چون تا اسمش بیاد امر به روشن کردنش

می کنم ( اگرچه خودم بلدم روشنش کنم اما بدون اجازه مامانی نمیرم سراغش ) . این مورد

هم از اقلام جیره بندی شده محسوب میشه و بیشتر از نیم ساعت در روز حق استفاده ازش را ندارم

من هم تو این نیم ساعت که گاهی با التماس به 45 دقیقه هم میرسه فیلمها و عکسهام رو می بینم

٬ تو پینت نقاشی می کنم ٬ سری به ورد میزنم و هر وقت هم که مامانی حواسش بهم نبود تنظیمات

ویندوز را دستکاری می کنم و وقتی با اعتراض مامانی رو به رو میشم که میگه

" پوریا چیکار می کنی ؟ " فوراً پنجره ها رو می بندم و میگم پِینتم . زمانی هم که مامانی پای

کامپیوتر باشه میرم بغلش می شینم و دائم میگم : دیسکامنت کن (دیسکانکت ).

و بالاخره این که ٬ هر گوشی موبایلی که مامان بابا دست بگیرند ٬ از اموال شخصی من محسوب

میشه و با داد و فریاد و تکرار این جمله : بده .. ما منه (مال منه ) ٬ ازشون می گیرم .

سفر مشهد

poolia — Sun, 18 Jan 2009 04:29:18 GMT

هفته گذشته برای دومین بار به زیارت حرم امام رضا (ع) رفتم .

با وجود این که هوای مشهد سرد بود اما خیلی خوش گذشت به ویژه این که در طول سفر اصلاً

زحمت راه رفتن به خودم ندادم و تا اونجائی که ممکن بود تو بغل بابائی جا خوش کردم.

موقع رفتن پرواز دو ساعت تاخیر داشت که من از فرصت استفاده کردم و تو قسمتی که برای

بچه ها در نظر گرفته شده بود حسابی بازی کردم به طوری که مامان بابا با کلی زحمت و وعده

و وعید من را از اونجا بیرون آوردند ٬ اما بعدش تا رسیدن به مقصد پسر خوبی بودم واذیت نکردم .

موقع زیارت هم با بابائی می رفتم داخل حرم . اولین روزی که رفتم زیارت ٬ بابائی فقط یک

زیارتنامه برداشت و چون سرعت خوندنمون متفاوت بود و من سریعتر می خوندم

( من فقط شماره صفحات را می خوندم ) و دوست داشتم زودتر برم صفحه بعدی ٬

چیزی نمونده بود که دعوامون بشه و همین باعث شد که دفعات بعد بابائی یادش بمونه که من هم

هستم و برای من هم جداگانه برداره.

در چند روز اقامتمون تو مشهد جز زیارت وبازار (برای خرید سوغات) جای خاصی نرفتیم و این

یکی از مشکلات سفر با بزرگترهاست ٬ چون خودشون قبلاً همه جاهای دیدنی را رفتند دیگه تمایلی

به بازدید مجدد ندارند .

موقع برگشت ٬ از لحظه پرواز نیاز به دستشوئی داشتم اما هر چی به مامان و بابا گفتم به روی

خودشون نیاوردند (چون برای راحتی خودشون من را پوشک کرده بودند ٬ انگار که من هنوز

نی نی کوچولو ام ) و هر بار که یادآوری می کردم سعی می کردند حواس من را به چیزهای

دیگه ای پرت کنند تا من یادم بره ٬ اما خب ... میدونید که این مورد را نمیشه فراموش کرد ٬

تا زمانی که اعلام کردند موقع فروده و دیگه نمیشد دستشوئی رفت ٬ صدای اعتراض های من هم

بلند شد به طوری که با صدای بلند می گفتم جیش... دستشوئی ... اما دیگه چاره ای نبود و مامان بابا

مجبور شدند تا رسیدن به فرودگاه بی قراری ها و گریه های من را تحمل کنند و البته نگاههای

بقیه را ٬ تا دیگه فراموش نکنند که من بزرگ شدم و نی نی نیستم .

راستی یک هواپیمای کوچیک ایران ایر و یک قطار کوکی به عنوان یادگاری سفر بهم دادند .

یک اتفاق خوب و جالب دیگه هم هفته پیش افتاد و اون هم این بود که من به فاصله یک روز

صاحب یک پسر خاله و یک دختر دائی شدم .

این هم از عکسهای سفر

فرهنگ لغات پوریا 2

poolia — Sun, 18 Jan 2009 00:27:18 GMT

حمی دندون ..... خمیر دندون کبید ..... کلید

کُهن ..... تفنگ کاروشن ..... کامپیوتر

آیشگاه ..... آرایشگاه اُلائی ..... گلابی

چائیک ..... تاریک لوشن ..... روشن

ساحت ..... ساعت

موآیل ..... موبایل تی یوشش ..... موبایل تلوزیون دار